خانه / مقالات / مطالعات اسلامی / عوامل ریزش جوانان دعوت اسلامی از صفوف دعوت

عوامل ریزش جوانان دعوت اسلامی از صفوف دعوت

نویسنده: دکتر محمود ویسی

 

۱- عدم اخلاص النیه لله. « نداشتن نیت خالص برای خدا»

۲- تخویف اعداء الله للعبد بقطع المعاش اُو الفصل من الوظیفه.«تهدید و ارعاب دشمنان خدا ]به مسایلی همچون[ قطع حقوق و اخراج از کار.

۳- قراءه الواقع قراءه سلبیه تؤدی بالداعیه للاحباط والیاُس فیترک طریق الدعوه. «داشتن دیدگاه منفی نسبت به مسایل دور و بر که باعث ایجاد یأس و نومیدی داعی و دوری از دعوت دینی می‌شود.»

۴- عدم القناعه الکافیه بطریق الدعوه.«نداشتن باور و اطمینان قلبی به راه و روش دعوت.»

۵- تعلق قلب الداعیه بالدنیا و کراهیه الموت. «شیفتگی دعوتگر نسبت به دنیا و بیزاری از مرگ»

۶- الانفتاح علی الاعمال التجاریه و الدنیویه دون الالتزام بوسائلها الشرعیه.« روی آوردن به کارهای تجاری و دنیوی بدون پایبندی به اسباب و وسایل مشروع.»

۷- الامراض النفسیه کالعجب و الغرور و الحسد و غیرها. «بیماری‌های روحی و روانی مانند خود‌بینی ، غرور، حسادت و… .

۸- الحیل النفسیه وهی کثیره منها احتقار الداعیه لنفسه أو الخوف الموهوم أُو الخجل المذموم. «موانع و توهمات روحی که زیاد هستند؛ از جمله خود کم بینی داعی یا ترس خیالی یا خجالت و شرم غیر طبیعی.»

۹- فقدان التربیه الذاتیه الجاده فمجرد الابتعاد عن وسط من الأوساط قد یکون کفیلاً بان یرجع الداعیه الضعیف عما کان علیه من العمل الدعوه. «دارا نبودن تربیت و پرورش عالی،که سبب می‌شود به محض این‌که داعی از محافل دعوت دور شود، دعوتگر ضعیف را به اول راه بر می‌گرداند.»

۱۰- تسرب فکره طلب العلم اولاً و لفتره معینه ثم الانتقال الی الدعوه الی الله و ‍‍لم یبین لنا اصحاب هذه الفکره: الی متی یطلبون العلم؟ اصحاب هذه الفکره لم یستوعبوا طبیعه هذا الدین «بلغوا عنی و لو آیهً» رواه البخاری «خطور کردن این فکر به ذهن داعی که برای مدتی معین به کسب دانش بپردازد و سپس به دعوت الی الله روی آورد. صاحبان این نوع تفکر برای ما روشن نکرده‌اند که تا چه زمانی دنبال علم و دانش می‌روند؟ اینان، طبیعت این دین را به خوبی نشناخته‌اند. پیامبر(ص) می‌فرماید: «اگر توان تبلیغ فقط یک آیه را هم داشته باشید، باید آن را تبلیغ کنید»

۱۱- تاٌثیر التفرق والاختلاف بین الدعاه و الجماعات الاسلامیه علی الداعیه فیؤدی به ذالک الی اجتناب طریق الدعوه.«تأثیر تفرقه و اختلاف میان دعوتگران و جماعت‌های اسلامی بر شخصیت داعی ؛ که باعث دوری وی از مسیر دعوت می‌شود.»

۱۲- عدم فقه المصالح و المفاسد و ادراک ظروف المرحله التی تعیشها الدعوه.« نداشتن درک درستی از مصالح و مفاسد و اوضاع و شرایط زمانی که دعوت در آن به سر می‌برد.»

۱۳- عدم الصبر عند وقوع الابتلاء والأذی فی سبیل الله.«نداشتن صبر و پایداری، هنگام فرا رسیدن امتحان و آزار و اذیت در راه خدا.»

۱۴- عدم التدرُّج فی الدعوه فیبدأ بأعمال غیر مؤهلٍ لها. «نداشتن حرکت گام به گام و تدریجی در مسیر دعوت، امری که باعث می‌شود تا دعوتگر دست به انجام کارهایی بزند که آمادگی لازم برای آن‌ها ندارد.»

۱۵- عدم الانضباط مع الصحبه الصالحه التی هی الزاد للداعیه فی طریقه. «نداشتن نظم در همنشینی با افراد شایسته و نیکوکار، که توشه‌ی راه دعوتگر در مسیرش هستند.»

۱۶- استعجال الثمره و اعتقاد قربها. «شتاب زدگی در به نتیجه رسیدن و نزدیک پنداشتن نتایج»

۱۷- ضعف الیقین بنصرالله لعباده المؤمنین. «یقین و باوری ضعیف به این امر که خدا بندگان مؤمنش را یاری می‌رساند.»

۱۸- عدم الاعتراف بالاخطاء و عدم تقبل النصیحه. «اعتراف نکردن به اشتباهات و نپذیرفتن نصیحت.»

۱۹- ارتکاب المعاصی و الاستهانه بالصغائر من الذنوب. «ارتکاب گناهان بزرگ ( معاصی ) و کوچک شمردن گناهان صغیره.»

۲۰- قله الاهتمام بالجانب العبادی لدی الداعیه کقیام اللیل والاذکار الیومیه. «کم توجهی به جنبه‌ی[ شعایر]عبادی مانند نماز شب و خواندن اوراد و اذکارشبانه‌روز»

۲۱- ترک الدعاء الذی هو سلاح المؤمن. «ترک دعا که سلاح مؤمن به‌شمار می‌آید.»

۲۲- ضعف شخصیه الداعیه و عدم التنظیم. «ضعف شخصیتی دعوتگر و تشکیلاتی نبودن وی»

ومن عرف الداء عرف الدواء ومن عرف الدواء واستعمله لقد شُفِی. «کسی که درد را تشخیص دهد، درمان آن را می‌یابد و کسی که درمان را بیابد و آن را به‌کار گیرد، قطعاً بهبود میابد»

درباره ی دکتر محمود ويسي

استاد و مدیر گروه فقه و حقوق شافعی دانشگاه مذاهب اسلامی

همچنین ببینید

«رجب» ماه کاشت است

ماه رجب در سیرۀ عملی رسول‌خدا صلى الله علیه وسلم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *