خانه / مقالات / اخلاق و تربیت / مادیت‌ ارزش‌ها را تبدیل کرده است

مادیت‌ ارزش‌ها را تبدیل کرده است

نویسنده: عبدالناصر امینی

یکی از انحرافات بزرگ و بیماری‌های مهلک عصر ما، که اکثر ملل بزرگ و کوچک دنیا نیز به آن مبتلا هستند و هر روز ابعاد آن گسترش یافته و همگانی می‌شود، دنیاپرستی و توجه بیش از حد به مادیّات است. متاسفانه این مرض به قدری رشد کرده و همه‌گیر شده است که هیچ قشری از اقشار مختلف جامعه نمی‌تواند خود را از آن تبرئه نموده و پاک بشمارد. حتی کسانی که در گذشته منشأ اندیشه و عمل مکتب فکری‌شان ترک دنیا و توجه به عُقبا بود، نیز به نوعی گرفتار خواهشات دنیوی شده و از قافلۀ دنیا‎جویان مستثنی نمانده‎اند.

یقیناً وقتی سرمنشأ تمام مشکلات، فسادها، کج‎خُلقی‌ها و انحرافات ـ چه در گذشته و یا حال ـ را که بررسی می‌کنیم ریشه در دنیاپرستی و دل‎بستن به حطام دنیا دارد که افراد نتوانسته‎اند با روحیۀ قناعت و اقتصاد سالم زندگی کنند، بنابر‎ این به انواع فسادها گرفتار آمده و بی‌راهه را بر طریق مستقیم ترجیح داده‎اند.

امروز اگر به اوضاع کشور ما، افغانستان مظلوم نیز دقت شود، حتماً ریشۀ بسیاری از نابسامانی‌ها به دنیا‎پرستی برخی افراد وصل است و هر کس به میزان توانایی، استعداد و قوت خویش در پیِ زراندوزی و کثرت‌خواهی مال و دنیا گرفتار است و در این راه حاضر است که تمام ارزش‌های معنوی، عرفی، ملی و وجدانی را زیرپا کند.

البته مقصودِ این نوشته مذمت کامل دنیا نیست و هرگز به تارک دنیا بودن تشویق نمی‌کنیم، زیرا معتقدیم ثروتی که از راه مشروع بدست آید و در مقاصد درست و سودمند مصرف گردد متضمن زندگی خوب، حیات توأم با معنویت و سعادت اخروی خواهد بود. خداوند متعال در آیه ۳۲ سوره اعراف می‌فرماید: «قل من حرّم زینه الله التی أخرج لعباده والطیبات من الرزق قل هی للذین آمنوا فی الحیاه الدنیا / (ای پیامبر بزرگوار!) بگو چه کسی زینت‌های خدا را که برای بندگانش آفریده حرام کرده است و از رزق پاکیزه و حلال منع نموده است، بگو: این نعمت‌ها در دنیا برای اهل ایمان است».

لکن دنیای مذموم، زیان‎بار و مهلک آنست که بجای وسیلۀ زندگی بودن، مقصود اصلی زندگی قرار گیرد و افراد به حدی در طمع مال و متاع دنیا غرق شوند و به گمان اینکه ثروت‌شان جاودان است و برای همیشه باقی می‌ماند، برای کمایی آن تمام ارزش‌ها را نادیده گرفته و به انواع فساد گرفتار آیند، در چنین صورتی مصداق این آیات کلام الهی قرار می‌گیرند که می‌فرماید: «الذی جمع مالاً و عدده. یحسب أن ماله أخلده . کلا لینبذنّ فی الحطمه. وما أدراک مالحطمه. نارالله الموقده/ کسی که مال فراوان گردآورد و شمارش کرد، گمان می‌کند که مالش او را جاودان می‌سازد، هرگز چنین نیست (که او گمان می‌کند) مسلماً در حطمه انداخته می‌شود، و تو چه می‌دانی حطمه چیست؟ آتش بر افروخته الهی است».

کوتاه سخن اینکه برای جلوگیری از بسیاری فسادها و مشکلات و بی‌بندوباری‌ها در کشور، باید روحیۀ قناعت را جایگزین طمع و حسد کنیم و حکومت، تجار ملی و همۀ هموطنان ما برای احیای اقتصاد پاک، بازار کار و رشد چرخۀ اقتصادی وطن همکار بوده و دست تعاون را به‌هم دهیم.

درباره ی عبدالناصر امینی

• معاون اداری، فرهنگی و استاد دارالعلوم کابل. • از ولایت غور افغانستان. • متولد ۱۳۶۴هـ.ش. زاهدان (ایام هجرت). • حافظ قرآن کریم و فارغ التحصیل دارالعلوم زاهدان . • لیسانس شرعیات.

همچنین ببینید

ضرورت تربیت جسمی، فکری و معنوی

نویسنده: عبداللطیف نارویی هر انسانی به تربیت و اصلاح نیاز دارد و با بازپروری استعدادهای …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *